Það sem gerðist…
Ég gafst endanlega upp á blogger, ég sem var búin að vera svo trú þeim. Alltaf staðið föst á mínum að ég myndi ekki yfirgefa hann. Eftir alla daga sem að hann vildi ekki birta færslurnar mínar, vildi ekki vista útlitsbreytingar mínar, breytti íslensku stöfunum í A og litla þrjá og prósentumerki því að ég gerði guð veit hvað og endaði nú á því að gera það eitt skiptið í viðbót, gafst ég upp. Ég er að vissu leiti sorgmædd, en ég var eiginlega alveg hætt að blogga eftir að líf mitt tók við dramatískum breytingum þetta sumar.
Manneskja sem bloggaði á liljurosin.blogspot.com er ekki sú sama og ritar hér. Treystið mér. Ég tel að þetta sé breyting til góðs, hitt fer ekki neitt, ég ætla ekki að eyða því, þó svo að það sé liggur við ólesandi núna, en hér ætla ég að byrja upp á nýtt.
Kannski smá kynning á stelpugopanum mér…
Ég er 19 ára gömul Reykjavíkur mær, miðbærinn á allt hjarta mitt og sál. Þar líður mér best, eins og að ég sé heima. Heima á ég þó í Breiðholtinu, nánar til tekið í Unufelli, gettóinu, 111 RVK. Ekki hef ég þó átt heima þar lengi, aðeins í rúm 4 ár núna. Ég ólst upp í Háaleitishverfinu, gekk öll mín grunnskólaár í Álftamýrarskóla. Þegar að honum lauk tók ég stefnuna á Kvennaskólann og uni ég mér vel þar, einum og vel. Ég held að mörg tár verði felld við dimmisjón.
Ég á mjög erfitt með að lýsa sjálfri mér en margir hafa sagt að ég hafi hitt naglann á myspace síðunni minni, í persónulýsingu minni. Hún er svo hljóðandi og köllum við þetta bara gott eftir hana.
“When everything is lonely I can be my own best friend I’ll get a drink and a piece of paper, have my own conversations with the sidewalk and the pigeons and my window reflection. (Þó verð ég að segja að ég er ein mesta félagsvera í heimi, leita í félagsskap og elska að kynnast nýju fólki.)
I view the world with an old heart and young willing eyes. My heart loves to a capacity that most do not understand. Im so full of love it actually makes me sick at times. I see beauty for what it is with no barriers, borders, or boundaries. I am more afraid of succeeding than failing.
For as long as I can remember fashion has always played a roll in my life. I just simply adore it and everything that goes along with it. Whether its designing it, making it, wearing it, photographing it, buying it, selling it, or advertising it I simply love it.”
Síðan í endann…
Fær eitt ljóð að fylgja með, af því að það nær svo hnitmiðað að lýsa hugsunum mínum og tilfinningum. Búið ykkur undir ljóðin, ég er mikil ljóða unnandi, mörgum til mikillar undrunar.
Það er eins og í sálinni
svamli óragrúi tilfinninga.
Straumþungt stórfljót
sem streymir í átt að ljóði.Ekki bara hvaða ljóði sem er
heldur
innihaldsríku og djúpu.En þar liggur vandinn
ég er bara stelpugopi.Ég er hvorki ástfangin
né í ástarsorg.
Ég hef ekki skoðanir a varnarliði
eða vatnalögum.Ég hef enga sérstaka innsýn
í mannlegt eðli.
Eða get skrifað á hnyttinn hátt
um hátterni fólks.En ég veit að Marissa skaut Trey,
í the o.c.
Og Rory Gilmore svaf hjá Dean,
þó hann væri giftur.Bara.
Bara ef ég væri alvöru.Alvarleg med skoðanir á hreinu.
Þá gæti ég kannski túlkað
þessar tilfinningar sem krauma
innra með mér.Ásta Heiðrún Elísabet Pétursdóttir
