‘Thin’ gæti hafa verið ‘One flew over the cuckoo’s nest’ fyrir konur, hvetjandi dæmisaga um útrýmingu einstaklings persónuleika á bandarískum meðferðarheimilum.
En uppfærsla HBO er heimildarmynd eftir samúðarfullar og hlutlausan ljósmyndara, og ekki skáldsaga eftir ritdeilumann, og þar af leiðandi er þetta sjónarhorn ekki jafn ‘passive-aggressive’
En það er allt í lagi. Sjálfstæðar skoðanir kvikmyndargerðamanns, Lauren Greenfield, láta ljós sitt skína engu síður: klárlegar er meðferðin fyrir anorexíu og búlimíu, jafnvel á Renfrew meðferðarstofnuninni í Flórída, full gremju. Reitir til mikillar reiði, janfvel.
Konum og stelpum er hent út af stofnuninni þegar tryggingin þeirra klárast, eða fyrir brot á heimavistarskóla-legum reglum sem hafa ekkert með þyngdaraukingu eða minnku að gera, en hefur allt með harðstjórn og margslunginni meðferð sem felst í að svipta allri stjórn. ‘Thin’ er svona ‘mellodrama’. Allir áhorfendur áttu að setja tilfinningar sínar gagnvart sjúkdómnum til hliðar og ímynda sér hvernig það er að vera sendur á svona stað fyrir ávana sem þróaðist út í að vera þráhyggja og eyðileggjandi – vinna, hreyfing, þrif – og sjá hvernig yfirlæti stofnananna kæmi fyrir sjónir.
Heiðarleg illska hjúkrunarkonunnar Ratched er næstum því skárri miðað við óheiðarlegu vorkunina sem að er sýnd þarna. Á meðan dvöl þeirra stendur á þessum velviljaða uppdópaða stað, þar sem sjúklingar sem búið er að draga allan kraft út þurfa að þola yfirlætislega hvatningu, duttlungafullar staðreyndir, sannar og ósannar, og opna fyrirlitningu.
Greenfiel sýnir margar senur þar sem að starfsfólkið er ekki. Við sjáum þegar Brittany borðar hádegismat með móður sinni, sem talar ekki um annað en hennar eigin megranir. Þegar að Polly fer og fær sér tattú, ogtattúverarinn ráðleggur henni að borða 6 litlar máltíðir á ef henni langar að grennast. síðast en ekki síðast þegar að Alisa kasta og kastar upp eftir að hún er útskrifuð. Þessar senur sýna að Renfrew are ká – ell – árlega missing the point.
Vandamálið gæti einfaldlega legið í því hvernig er talað við sjúklingana. Beint framan í andlitið á þeim eru þau kölluð ‘a bad seed’, ‘sneaky’ og sagt meðal annars hlutir eins og ‘I don’t trust her as far as I can throw her’. Afhverju tala þessir so called fagmenn eins og unglingar í gaggó. átröskunarsjúklingar eru þekktir fyrir að kveikja í pirring í öðrum, ekki er víst afhverju. Margar getgátur eru á lofti um afhverju, sumir segja að sjálfsagi þeirra láti manni sjálfum líða illa út af agaleysi manns sjálfs, eða einfaldlega vegna þess að þessir sjúklingar eru að fara illa með sig. Þessir fagmenn ættu að kunna að kljást við þennan pirring og ætti enginn að vinna með átröskunarsjúklingum nema að hafa yfirstigið þennan pirring.
En þó, þakka ég fyrir að það séu til meðferðarstofnanir af þessu tagi, og ættu að vera miklu fleiri. Þó við kunnum ekki að meðhöndla þessa geðröskun á algerlegan réttan hátt í dag, þá er alltaf verið að færast nær, og það er einungis hægt með að prófa sig áfram.
Húrra fyrir þessu!
Horfið!! Leitið að ‘Thin – the documentary’, er í 11 pörtum minnir mig.
Lilja.
X.
