Hér er það, mega hresst.The torturous analytical force of my mind. Is driving me a tad mental, nowadays. It’s awful. I’m the kind of girl who over thinks things, which can be good, and also bad. I over think situations. Actions. Words and behavior. This often leads to paranoia, which I believe we can all agree on is not quite healthy. If I don’t over think before I act, my mind will be wrapped around what happens afterwards.Dear god, you must think I am completely mental.The thing is, in fact, that I am tired of this. Every time I stress over something or someone it in most cases was completely useless.It is just, after battling severe OCD and anxiety for several years, and overcoming, the mindset is still somewhat stuck. In the form I actually, from time to time, try to pre-think conversations, before having them. You know, so I don’t make a fool of myself, because then I would die of shame and my world would collapse.But trying to analyze what someone else is thinking is, what do you say, impossible. Nor can you expect them to do the same. From now on I am going to be completely honest to myself and those around me (in manner which is not considered rude, of course). I think we all need a little bit of honesty these days. It’s hard to tell who is your real friend, until the friendship is tested. I just can’t help thinking that when someone is speaking to me about this or that problem about someone, and not saying it to their face, then what is this person saying about me. Not to my face.Such an emotional blog. I was going to write about the fact that me and two of my good friends are somewhat bitter these days and should be eating lemons. But the thought wandered off somewhere mid-blog.Oh, yes, so you don’t think I am a complete emo over-thinking kind of gal, watch Flight of the Conchords. IT does RULE. Thank you Hrefna.Lilja. X.
Það er búið að vera spurmál fyrir mér. November 21, 2007
Hvort að ég eigi nú að þora að blogga aftur, svo að það endi nú ekki aftur í þjófnaði og beint inn á www.123.is/lalla sem færsla undir hennar nafni. Nei nei, ég segi nú svona, er ekki alveg svona sjálfsumglöð. Ég er bara hrikalega lengi að koma hlutum í verk. En ég lenti sem sagt í því að færsla sem að ég birti, sú síðasta á þessari síðu, stuttu fyrir airwaves, var stolin af síðunni minni. Birt sem færsla annarrar konu á fyrrnefndri bloggsíðu. Ég kommentaði og sendi ímeil trekk í trekk, sem að hún eyddi eða svaraði ekki. Ekkert gekk og síðast þegar að ég skoðaði var ég barasta komin í hlekki hjá henni. Noh! Kannski finnst henni eins og að hún sé að þakka fyrir sig.. Ég hef hrikalega lítið segja annað en það að ég er hrikalega ofvirk þessa dagana. Geta varla staðið kyrr, hvað þá hætt að tala. Þannig að ég ákvað að reyna koma einhverju út úr mér hér, hvítt á brúnu. Minnir mig, eða hvítt á grænu? Kemst að því á eftir. Ég skrifa bara næst þegar ég hef eitthvað skemmtilegt að segja. Já já já. Lilja.X.
Ég veit, ég veit. October 20, 2007
Ég bara hef hreinlega ekki tíma til að blogga, sem er lygi. Ég hef alveg tíma. Það að blogga er bara orðið svoldið svona eins og að muna að taka vítamínin sín á morgnanna, maður ætlar alltaf að gera það en virkilega bara hreinlega gleymir því.
Nú stendur yfir hin svakalega hátíðlega hátíð Airwaves. Það er gebba gaman, fyrir utan rigninguna. Ég er búin að sjá margt og mikið en, eins og alltaf, nær maður ekki að sjá allt sem manni langar. Í kvöld verður þó vonandi hápunktur hátíðarinnar, þegar að Lali Puna spila í Iðnó, Það verður ábyggilega geðveikt! Ég hlakka svo til, og ætla ég að gefa upp á bátinn að sjá Chromeo, bloc party eða !!!, til þess að sjá þau. Erfitt val, ég veit, en augljóst fyrir mig
En hey, kannski blogga ég um airwaves á mánudaginn, hver veit, hver veit!
Þangað til næst.
Lilja.
X.
Heart it races. August 24, 2007
Mikið hrikalega er ég spennt yfir því að vera komin já, já, ennþá þó svo að ég sé komin heim.
Ég kíkti pínu út í gær, hitti hana Kitty mína. Það var ó svo gaman, að faðma hana og sjá. Að sjá alla bara, fólk sem að ég þekki ekki neitt en eru samt kunnuleg andlit. Þægileg nærvera. Líka það eitt að vita hvar ég er, hvert ég eigi að beygja til þess að komast heim og svo framvegis. Ekki að standa og rifja upp úr hvaða átt ég kom til þess að vita hvernig ég eigi að komast heim, hefði oft á tíðum þurft að hafa brauðmylsnur með mér úti í Bandaríkjunum.
Mikið og margt var keypt í Bandaríkjunum. Þar á meðal má nefna MacBook hvíta, sæta og fína, iPod Video 30 GB, 3 pör af skóm, rauða glansandi platform með viðarhæl, kóngabláa rússkins platform með glansandi hæl og svarta rússkins platform lág reimuð stígvél, if you catch my drift. 2 Kápur og 1 jakki, þar á meðal svört og hvít regnkápa sem er glansandi og æði sama hvað þið segið! Þrennar buxur, allar innvíðar en sam allar mismunandi. Helling af nærfötum úr Victorias Secret og body lotion og body spray. Origami sett! Nammi nammi og nammi, Mika n´Ike, marshmallow fluff og nördar. Mmmmm..! Glimmer sprey til að fiffa glimmer skóna mína sem eru að komast á síðasta aldur. Nokkrar gjafir. Heeeelling af kjólum, hné sokkum og dótarí og bling. Svona til að nefna eitthvað.
Baraa svona sitt lítið af hvoru.
Í kvöld er það hitting með henni Íris og Eyrúnu, ég ætla að fara ákveða mig í hverju ég ætla að vera. Ík!
Lilja.
X.
Mwooo. August 21, 2007
Ég er mjög sentimental í dag, ástæðan fyrir því er margþætt.
Ég er að fara frá Bandaríkjunum, því er ég mjög fegin en kveð þó með eilítinn söknuð í hjarta. Litla stelpan sem býr við hliðina á okkur er ein af þeim. Hún er svo sæt og skemmtileg og góð og lítil og sæt. Býður okkur alltaf að nota sundlaugina þeirra en er síðan svo hrikalega feimin þegar maður er búinn að príla yfir girðinguna að hún kemur varla upp orði. Hún sagði hæ við mig áðan þegar að ég hjólaði fram hjá, stórt skref.
Ég veit að þetta er agalegt bull, en þú veist..
Ég get ekki kvatt verðin hérna. Allt er svo ódýrt, það er æði! Síðan eru H&M verslanir út um allt, ég elska það! Ég vil hræódýrt H&M heima.
Úrvalið af skóm, nógu mikið sagt.
Nýja bloggið hennar Aþenu. Ekki benit bloggið sjálf, þó að ég þurfi ekki að segja hversu mikið ég elska það. Heldur hlekkurinn á síðuna mína á blogginu. Eða, það sem stendur þegar að þið færið bendilinn yfir hann. Mwooo.
Virkaði á mig eins og kisuaugun hjá honum Puss in boots í Shrek.
En jeij jeij jeij, ég er að koma heim, eftir að hafa tæmt H&M. Ég ætla að hitta alla vini mína og nota fínu fötin mín og skóna og borða nördanna sem að ég keypti hérna úti og twizzler-sið. Mmmm, hvað ég hlakka til.
En núna er ég farin að kveðja Pennsylvaniu með því að fara út að borða á Hooters og svo er það Boston á morgun og svo heim!
Lilja
X.
Hey hey hey! August 20, 2007
Ég er að prófa nýja fína sæta makkann minn, hann er æði.
Ég kem heim á fimmtudaginn!
HÚRRA!
Lilja.
X.
Já, þú getur verið of mjó/r, og meðferðin getur verið afar erfið. July 23, 2007
‘Thin’ gæti hafa verið ‘One flew over the cuckoo’s nest’ fyrir konur, hvetjandi dæmisaga um útrýmingu einstaklings persónuleika á bandarískum meðferðarheimilum.
En uppfærsla HBO er heimildarmynd eftir samúðarfullar og hlutlausan ljósmyndara, og ekki skáldsaga eftir ritdeilumann, og þar af leiðandi er þetta sjónarhorn ekki jafn ‘passive-aggressive’
En það er allt í lagi. Sjálfstæðar skoðanir kvikmyndargerðamanns, Lauren Greenfield, láta ljós sitt skína engu síður: klárlegar er meðferðin fyrir anorexíu og búlimíu, jafnvel á Renfrew meðferðarstofnuninni í Flórída, full gremju. Reitir til mikillar reiði, janfvel.
Konum og stelpum er hent út af stofnuninni þegar tryggingin þeirra klárast, eða fyrir brot á heimavistarskóla-legum reglum sem hafa ekkert með þyngdaraukingu eða minnku að gera, en hefur allt með harðstjórn og margslunginni meðferð sem felst í að svipta allri stjórn. ‘Thin’ er svona ‘mellodrama’. Allir áhorfendur áttu að setja tilfinningar sínar gagnvart sjúkdómnum til hliðar og ímynda sér hvernig það er að vera sendur á svona stað fyrir ávana sem þróaðist út í að vera þráhyggja og eyðileggjandi – vinna, hreyfing, þrif – og sjá hvernig yfirlæti stofnananna kæmi fyrir sjónir.
Heiðarleg illska hjúkrunarkonunnar Ratched er næstum því skárri miðað við óheiðarlegu vorkunina sem að er sýnd þarna. Á meðan dvöl þeirra stendur á þessum velviljaða uppdópaða stað, þar sem sjúklingar sem búið er að draga allan kraft út þurfa að þola yfirlætislega hvatningu, duttlungafullar staðreyndir, sannar og ósannar, og opna fyrirlitningu.
Greenfiel sýnir margar senur þar sem að starfsfólkið er ekki. Við sjáum þegar Brittany borðar hádegismat með móður sinni, sem talar ekki um annað en hennar eigin megranir. Þegar að Polly fer og fær sér tattú, ogtattúverarinn ráðleggur henni að borða 6 litlar máltíðir á ef henni langar að grennast. síðast en ekki síðast þegar að Alisa kasta og kastar upp eftir að hún er útskrifuð. Þessar senur sýna að Renfrew are ká – ell – árlega missing the point.
Vandamálið gæti einfaldlega legið í því hvernig er talað við sjúklingana. Beint framan í andlitið á þeim eru þau kölluð ‘a bad seed’, ‘sneaky’ og sagt meðal annars hlutir eins og ‘I don’t trust her as far as I can throw her’. Afhverju tala þessir so called fagmenn eins og unglingar í gaggó. átröskunarsjúklingar eru þekktir fyrir að kveikja í pirring í öðrum, ekki er víst afhverju. Margar getgátur eru á lofti um afhverju, sumir segja að sjálfsagi þeirra láti manni sjálfum líða illa út af agaleysi manns sjálfs, eða einfaldlega vegna þess að þessir sjúklingar eru að fara illa með sig. Þessir fagmenn ættu að kunna að kljást við þennan pirring og ætti enginn að vinna með átröskunarsjúklingum nema að hafa yfirstigið þennan pirring.
En þó, þakka ég fyrir að það séu til meðferðarstofnanir af þessu tagi, og ættu að vera miklu fleiri. Þó við kunnum ekki að meðhöndla þessa geðröskun á algerlegan réttan hátt í dag, þá er alltaf verið að færast nær, og það er einungis hægt með að prófa sig áfram.
Húrra fyrir þessu!
Horfið!! Leitið að ‘Thin – the documentary’, er í 11 pörtum minnir mig.
Lilja.
X.
If you don’t jump June 19, 2007
You’re English!
Algerlega þemalag síðasta laugardags. Það var svakalegt. Weird girls kvöld númer II, og hvernig það þriðja á eftir að verða get ég ekki einu sinni gert mér hugarlund um, því að elskurnar mínar, við vorum frá toppi til táar klæddar í spandex. Þá er ég að tala um heilan galla, aðeins með op fyrir andlitið. Svakaalegt, og jú, snilldin, rennilásinn í klofinu. HAH! Hann kom sér vel þegar að pissa þurfti á skrallinu, eins og flestir vita er oft barið á salernishurðir vegna óþolinmæðis og þær hefðu einfaldlega verið sparkaðar niður ef við þóttumst ætla að klæða okkur úr öllum gallanum til að pissa.
Fyrst var myndatkana fyrir SHUT Magazine, Hörður hinn mikli tók myndir, og efa ég ekki að þær verði neitt annað en stórfenglegar. Eftir það var haldið á leikvöll í grenndinni og tekið upp vídjó, svona eins og hefðin er. Heima hjá Kitty voru í boði steiktar kartöflur á la Kitty og heimatilbúnar pizzur á la Hulda plús helling af áfengi! Damn straight!
Á leiðinni niður í bæ átti það óhapp sér stað að Kitster steig ofan í opin ljóskastara sem ekki var gler yfir á Austurvelli, á endanum náði ég að tala hana til og sannfæra hana að hún þyrfti að fara upp á slysó sem og hún gerði. Fékk 6 spor. Sárið var ógeðslegt, oj. Eftir allt hú ha-ið splundruðumst við píurnar svo lítið en á endanum náðum við saman aftur á Kaffi Kózý því að þar höfðu verið lofaðir okkur fríir kokteilar. Naaammi.
Kvöldið endaði heldur illa hjá 2 fýsum í hópnum en ég var rænd í enda kvöldsins. Ekki af einhverjum klókum þjófi sem að ætlaði sko ærlega að hagnast, heldur einhverjum helberum og hreinræktuðum fávita, því að taskan mín varð eftir á Kaffibarnum (fann hana daginn eftir). Arnar húsvörður/dyravörður/fyndni gaurinn hafði fundið hana, og einnig dótið mitt úr henni um öll gólf. Þar á meðal 17.ooo kr sérsaumuðu Starkiller buxunum mínum (hafði verið í þeim yfir gallann á leið niður í bæ, en að sökum hita farið úr þeim, sett í poka og ofan í veski). SVEKK! Þær voru út ataðar í glerbrotum og bjór/djamm ógeði. Auk þess sem að tekið var úr töskunni var ilmvatn sem að er aðeins til á eBay, en þó eBay!. Lyfin mín, myndvélin hennar Kitty, snúra fyrir mp3 spilara, meikið mitt (í alvöru, hver stelur meiki, í alvöru!?) og annað óþarfa drasl.
Vá hvað karma mun taka þennan/þessa í rassgatið. Mhhhmmmm.
Myndir frá fyrri part kvöldsins hér.
E-r á myspace-inu mínu. (Eiginlega sömu)
2 af nokkrum á Reykjavíklooks.
Shizzle!
Lilja.
X.
Ég hef fengið bólur á marga staði… May 29, 2007
… Meðal annars á rassinum.
Sjarmerandi ekki satt ? En þetta toppar allt, ég var með bóli inni í nefinu. Átsj.
Lilja
X.
“Imagination is everything. It is the preview of life’s coming attractions.” May 17, 2007
- Albert Einstein 1879-1955
The Secret er ný mynd sem að ég sá fyrir einni eða tveimur vikum hjá Eddu í Forma. Eftir því sem að ég best veit er myndin ekki sýnd í bíó, þó hefur hún verið sýnd 2 sinnum í Háskólabíói, í fullu húsi, með fyrirlestri eftir á. En hægt er að kaupa myndi á DVD, ekki á Íslandi þó, en á netinu. Ég held að þessi mynd hafi mikla möguleika að frétta aðeins á milli manna, og ég held að þetta verði næsti neðanjarðar slagarinn, allavega á meðal fólks sem hefur áhuga á persónulegri þróun.
The Secret er með afar svipaðan heimildarmyndastíl eins og myndin What the Bleep Do We Know? aðeins án klisjulegs söguþráðs og teiknimynda. Mér líkar mjög vel við What the Bleep,en mér finnst The Secret betri. The Secret er um ‘intention-manifestation model’ og hvernig á að nota ‘the law of attraction’til að skapa allt sem að þú vilt fá í lífinu. Myndir bendir á að það að flestir einbeita hugsunum sínum á það sem að þeir vilja ekki eða endurtaka það sem að þeir hafa nú þegar. En til að ná árangri með ‘intention-manifestation’ er að einbeita hugsunum þínum að því sem að þú þráir. Jafnvel þó svo það virðist ekki eiga neina raunverulega stoð í lífi þínu eins og er.
Ég og Edda höfðum ótrúlega mikið gaman af myndinni og ég get með sanni sagt að ég hafi á vissan hátt lært mikið af þessari mynd, þó svo að ég hafi alltaf verið gert mér grein fyrir því hvað hugarfar skipti miklu máli. En ef þig langar að læra meira um ‘the law of attraction’ (endilega segið mér íslensku þýðinguna, að skrifa á íslensku er nógu erfitt, þar sem að ég hugsa á ensku) og hvernig á að laða að sér það sem maður vill fá út úr lífinu, þá er þessi mynd fyrir þig. Mjög auðveldlega peninganna virði. Ég elska að The Secret muni koma þessum hugmyndum áfram til margra manneskna, sem mun hvetja þær til að velja hugsanir þeirra meðvitað hvern einasta dag. Ímyndið ykkur heim heim þar sem að allir einbeittu sér að því að laða að sér það sem þeir vilja, í staðin fyrir það sem þeir vilja ekki (því að það er það sem við hugsum ó svo mikið um).
Lenti síðast bara í því í fyrradag, að ég sat í strætó á leið til Eikar að læra fyrir síðasta prófið okkar (ég er by the way, búin í prófum), að ég hugsaði stanslaust um hvað í ósköpunum í myndi gera ef að ég myndi hitta eina manneskju sem er ekki ofarlega á lista mínum. Vitir menn, ég labba í sakleysi mínu út úr strætó, rölti í ekki meira en 3 mínútur og viðkomandi manneskja labbar í átt að mér. Ég, hlustandi á iPod, þykist ekki taka eftir henni og vona að hún hafi ekki tekið eftir því, að ég tók eftir henni, og labba bara raklaust áfram eftir að hafa aukið hraðann aðeins.
Hver kannast ekki við þetta ? Þetta er svo ótrúlega típískt. Þegar að maður hugsar svona rætist það oftar en ekki.
Ég er búin að lesa mjög mikið um hvað fólki finnst um þessa mynd, og fann ég ótrúlega góðan punkt að mínu mati á veraldavefnum:
Perhaps the most crucial point of the film is that your emotions serve as your internal compass to let you know how well you’re applying the law of attraction. This is straight out of Ask and It Is Given. If you feel happy, joyful, passionate, or otherwise positive, you’re successfully thinking about what you want. If you feel fearful, depressed, angry, or otherwise negative, you’re thinking mainly about what you don’t want, so you’re using the law of attraction destructively. Hence, at any given time, you can simply check your emotional state to determine whether or not you’re in or out of alignment. I know I’ve been very much in alignment lately because I’ve been feeling absolutely wonderful; consequently, I’ve been on a fantastic roll where I’m attracting more and more of what I want into my life. It’s almost too easy.
Just watch the film god damn it!
Lilja.
X.
